Uczestnik nie jest zarejestrowany |
wkleLudzie, nad czym się w ogóle zastanawiacie. Jeżeli pracujecie w anglii legalnie
to dostajecie NI, aby je dostać musisz zadeklarować chęć nieokreślonego pobytu
na terenie UK. Dostajecie umowę o pracę na czas nieokreślony. Te dokumenty
potwierdzają, że wyraziliście chęć pozostania w Anglii. Poza tym wypełniając
pity dla Urzędu Skarbowego w UK sami określacie gdzie jest wasze miejsce
zamieszkania i czy łączą was jakieś więzi (żona, dzieci, majątek) z drugim
państwem z którego przyjechałeś. Jeżeli nie zadeklarowaliście się, że nie
jesteście rezydentami UK, tylko Polskimi, to automatycznie jesteście traktowani
jako rezydenci. Jeżeli przebywacie tam ponad 138 dni w roku podatkowym (od 6
kwietnia - 5 kwietnia), lub średnio 91 dni w ciągu 5 lat to, BEZ WĄTPLIWOŚCI
jesteście rezydentami UK i w takim wypadku miejsce zamieszkania nie ma dla nich
znaczenia. Rezydenci płacą podatki za całość dochodów, osiągniętych również
poza granicą. Natomiast jeżeli zadeklarujesz, że nie jesteś rezydentem lub nie
przebywasz w UK 138 dni w danym roku podatkowym, wówczas płacisz podatki
jedynie za okres w którym faktycznie przebywaliście na terenie UK. I w stosunku
do tych osób ma zastosowanie umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, z
której wynika, że w Polsce płacą oni podatek pomniejszony o podatek zapłacony w
Anglii. Wszystkie te warunki można zastosować dwustronnie< gdyż żadne z państw
nie może zapewniać korzystnijszych zasad opodatkowania obcokrajowców> zapisane
jest to w umowie Polski z anglią> więc polskim ustawodawcą na nic sie zda
wprowadzanie podatników w błąd usuwając z ustawy 138 dni. ONE WCIĄŻ OBOWIĄZUJĄ
Zachęcam do poczytania lektury angielskiego US na stronach INLAND REVENUE!!, a
szczególnie zajrzyjcie do P86 - to w nim określa się status obcokrajowca.
Więc jeżeli nie zaznaczyliście, że nie chcecie być rezydentami angielskimi nie
macie się co martwić, że prześle wasze dokumenty do polskiego US, gdyż sam
uważa, że podlegacie tylko i wyłącznie jemu i tylko jemu płaci wszystkie
podatki!!!
Pozdrawiam
• Re: Pracujac w Anglii NIE MUSICIE płacić US IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: goździk 21.11.2004 00:17 + odpowiedz
• Re: Pracujac za granica MUSICIE placic podatki w IP: *.dip.t-dialin.net
Gość: Olek 21.11.2004 00:32 + odpowiedz
Dodam tylko ze trzeba zglosic w US Polskim o tym
i podac nr.podatkowy angielski,adres(w Angli).
Wszystko jest na druku w US w Polsce.
I to wszystko.
• a moze jednk te 183dni nadal maja zastosowanie!!!! IP: *.tpsa.techsys.pl
Gość: kognit 21.11.2004 04:48 + odpowiedz
2. Sposób opodatkowania dochodów z pracy najemnej wykonywanej za
granicą wynika z zawartych przez Polskę, dwustronnych umów w
sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodów oraz ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy jednakże
pamiętać, iż umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mają
pierwszeństwo przed polskim wewnętrznym prawem podatkowym.
Zwolnienia, które wynikają z tych umów mają zastosowanie nawet
wówczas, gdy nie mają potwierdzenia w przepisach prawa
wewnętrznego danego kraju.
http://www.wcip.pl/pliki/0030.pdf
art.15
2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenia,
jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z
pracy najemnej wykonywanej na terenie drugiego Umawiającego się Państwa, mogą
być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:
a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas
danego roku podatkowego i
CZY TO OZNACZA, IŻ TE WSPOMNIANE 183DNI-MAJA NADAL ZASTOSOWANIE?
(ponizsza ‘umowa’ jest obowiązujaca - sprawdzałem na stronie sejmu)
UMOWA między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia
podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych,
podpisana w Londynie dnia 16 grudnia 1976 r.
http://www.pb.pl/content.aspx?sid=6755&id=100985
Artykuł 1
Zakres podmiotowy.
Niniejsza Umowa dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w
jednym lub obu Umawiających się Państwach.
Artykuł 4
Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
1. W rozumieniu niniejszej Umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza – z uwzględnieniem postanowień
ustępów 2 i 3 niniejszego artykułu – każdą osobę, która według prawa tego
Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce
zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona;
określenie to nie obejmuje osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym
Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim
położonych. Określenia „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w
Polsce” oraz „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Zjednoczonym
Królestwie” będą rozumiane w sposób analogiczny.
2. Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce
zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące
zasady:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe
miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za
mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma
ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma
ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona
stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa
się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym
zwykle przebywa;
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą
miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami
litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się
Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Artykuł 15
Praca najemna.
1. Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 wynagrodzenia za
pracę i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w
Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą być opodatkowane tylko w
tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
opodatkowane w tym drugim Państwie.
2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenia,
jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z
pracy najemnej wykonywanej na terenie drugiego Umawiającego się Państwa, mogą
być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:
a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas
danego roku podatkowego i
b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, i
c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
pracodawca posiada w drugim Państwie.
3. Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu wynagrodzenia z
pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku morskiego, samolotu, pojazdu
szynowego lub drogowego w komunikacji międzynarodowej mogą być opodatkowane w
tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu
przedsiębiorstwa.
Artykuł 23
Uniknięcie podwójnego opodatkowania.
1. Podatek polski, płatny na podstawie ustawodawstwa Polski oraz zgodnie z
postanowieniami niniejszej Umowy, bez względu na to, czy jest pobierany
bezpośrednio, czy przez potrącenie, w stosunku do zysków, dochodu lub należnych
przychodów ze źródeł położonych w Polsce (wyłączając – jeżeli chodzi o
przypadek dywidendy – podatek płatny od zysków, z których dywidenda ta jest
płacona) będzie zaliczony na poczet jakiegokolwiek podatku Zjednoczonego
Królestwa obliczonego w odniesieniu do tych samych zysków, dochodu lub
należnych przychodów, od których podatek polski został obliczony. Zaliczenie
takie zostanie udzielone zgodnie z istniejącymi postanowieniami ustawodawstwa
Zjednoczonego Królestwa, które dotyczą tego zaliczenia jako zaliczenia na
poczet podatku Zjednoczonego Królestwa, podatku płatnego na terytorium, które
znajduje się poza Zjednoczonym Królestwem, oraz zgodnie z każdą następną zmianą
tych postanowień, która jednakże nie naruszy zawartej tutaj zasady.
2. Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód
lub zyski majątkowe, które – zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy – mogą
być opodatkowane w Zjednoczonym Królestwie, wtedy Polska pozwoli na potrącenie
od polskiego podatku od dochodu lub zysków majątkowych (w zależności od
konkretnego przypadku), należnego od tej osoby, kwoty równej podatkowi
zapłaconemu w Zjednoczonym Królestwie odpowiednio od tego dochodu lub zysków
majątkowych. Jednakże takie potrącenie nie może przekroczyć tej części podatku
polskiego, która przypada proporcjonalnie na dochód lub zyski majątkowe, które
mogą być opodatkowane w Zjednoczonym Królestwie.
3. Dla celów stosowania ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu zyski, dochód oraz
zyski majątkowe – będące własnością osoby mającej miejsce zamieszkania lub
siedzibę w Umawiającym się Państwie – które mogą być opodatkowane w drugim
Umawiającym się Państwie zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, będą
uznane jako powstające ze źródeł położonych w tym drugim Państwie.
4. Jeżeli zyski, odnośnie do których przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa
zostało objęte podatkiem w tym Państwie, są także włączone do zysków
przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa i te zyski tak włączone są
zyskami, które byłyby narosły dla tego przedsiębiorstwa tego drugiego
Umawiającego się Państwa, jeżeliby warunki ustalone między tymi
przedsiębiorstwami były warunkami, jakie byłyby ustalone między niezależnymi od
siebie przedsiębiorstwami – wtedy kwota włączona do zysków obydwu
przedsiębiorstw będzie traktowana dla celów stosowania niniejszego artykułu
jako d
• 183dni nadal sa w umowie 2-str.A UMOWY SĄ 'WAŻNE' IP: *.tpsa.techsys.pl
Gość: kognit 21.11.2004 04:49 + odpowiedz
4. Jeżeli zyski, odnośnie do których przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa
zostało objęte podatkiem w tym Państwie, są także włączone do zysków
przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa i te zyski tak włączone są
zyskami, które byłyby narosły dla tego przedsiębiorstwa tego drugiego
Umawiającego się Państwa, jeżeliby warunki ustalone między tymi
przedsiębiorstwami były warunkami, jakie byłyby ustalone między niezależnymi od
siebie przedsiębiorstwami – wtedy kwota włączona do zysków obydwu
przedsiębiorstw będzie traktowana dla celów stosowania niniejszego artykułu
jako dochód ze znajdującego się w tym drugim Państwie źródła należącego do
przedsiębiorstwa pierwszego wymienionego Państwa i ulga podatkowa zostanie
odpowiednio udzielona na podstawie postanowień ustępu 1 lub ustępu 2
niniejszego artykułu.
Artykuł 24
Równe traktowanie.
1. Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym
się Państwie ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne
lub bardziej uciążliwe od tych, których w tych samych okolicznościach są lub
mogą być poddani obywatele tego drugiego Państwa.
• Płacisz tam, gdzie mieszkasz IP: *.tpsa.techsys.pl
Gość: kognit 21.11.2004 04:50 + odpowiedz
Płacisz tam, gdzie mieszkasz
Od 1 stycznia 2003 r. obowiązek zapłaty podatku w Polsce od całości swoich
dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów dotyczy osób
fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
O ograniczonym i nieograniczonym obowiązku podatkowym stanowią art. 3 i 4
ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.). W obowiązującym do końca ub.r.
stanie prawnym nieograniczony obowiązek podatkowy polegał na tym, że
opodatkowaniu podlegała całość dochodów podatnika bez względu na to, gdzie
położone są źródła przychodów, z których te dochody są osiągane. Obowiązek ten
odnosił się do osób mających miejsce zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej oraz osób, których czasowy pobyt w Polsce w danym
roku podatkowym trwa łącznie dłużej niż 183 dni. Owym obowiązkiem objęte były
zarówno dochody z krajowych źródeł przychodów, jak i źródeł znajdujących się za
granicą (zasada rezydencji).
Z kolei ograniczony obowiązek podatkowy polegał na tym, że osoba fizyczna – nie
mająca na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub której pobyt czasowy w
Polsce nie trwał w roku podatkowym dłużej niż 183 dni lub gdy osoba przybyła na
pobyt czasowy w celu podjęcia zatrudnienia w zagranicznych przedsiębiorstwach
drobnej wytwórczości, w spółkach utworzonych z udziałem podmiotów zagranicznych
oraz oddziałach i przedstawicielstwach przedsiębiorstw i banków zagranicznych –
płaciła podatek jedynie od dochodów uzyskanych ze źródeł przychodów położonych
na terytorium Polski (zasada źródła).
Decyduje miejsce zamieszkania
Nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 27 lipca 2002
r. (Dz.U. nr 141, poz. 1182) wprowadza od 1 stycznia 2003 r. istotne zmiany w
omawianym zakresie. Zgodnie ze zmienionym brzmieniem art. 3 ust. 1 ustawy
nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu
na miejsce położenia źródeł przychodów podlegają osoby fizyczne mające miejsce
zamieszkania na terytorium Polski. Zatem w świetle tego przepisu o rodzaju
obowiązku podatkowego (nieograniczonym obowiązku podatkowym) decyduje wyłącznie
miejsce zamieszkania podatnika.
Zarówno na gruncie komentowanej ustawy, jak i w Ordynacji podatkowej, miejsce
zamieszkania osoby fizycznej nie ma swojej legalnej definicji. Wobec braku
takiej definicji celowe będzie sięgnięcie do uregulowań art. 25–28 kodeksu
cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest
miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jak wynika z
brzmienia tego przepisu, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest określona
miejscowość, a nie konkretny lokal mieszkalny. W zakres więc miejsca
zamieszkania w tym znaczeniu nie wchodzi jej adres (zob. wyrok SN z 26
listopada 1998 r., I CKU 95/8, Prokuratura i Prawo z 1999 r. nr 4, poz. 29).
Jak określić miejsce zamieszkania
Wracając jednak do definicji miejsca zamieszkania należy podkreślić, że w
świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny
(faktyczne przebywanie) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu), występujące i
trwające łącznie. Warunek przebywania w danej miejscowości ma charakter
obiektywny, ponieważ łatwo jest wykazać, że osoba przebywa w danej
miejscowości. Przerwa w faktycznym przebywaniu w miejscu zamieszkania, nawet
długotrwała (np. związana ze studiami, służbą wojskową itp.), nie pozbawia
danej osoby miejsca zamieszkania, jeżeli nie towarzyszy jej odpowiedni zamiar
(por. wyrok SN z 15 lipca 1978 r., IV CR 242/78, OSN z 1979 r. nr 6, poz. 120).
O ile pierwsza z omawianych przesłanek (zamieszkiwanie) nie jest z reguły
trudna do ustalenia, o tyle druga z nich (zamiar stałego pobytu) jest znacznie
trudniejsza. Można zatem przyjąć, że zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu w
danej miejscowości ma charakter subiektywny i wynika z woli (intencji) danej
osoby (szerzej na ten temat A. Biegalski, Polska jurys-dykcja podatkowa,
Wydawnic- two Kurpisz 2000, s. 75–76). W tym przypadku wystarcza, że zamiar
taki wynika z zachowania danej osoby polegającego na ześrodkowaniu swojej
aktywności życiowej w określonej miejscowości (zob. orzeczenie SN z 25
listopada 1975 r., III CRN 53/75, OSN z 1976 r. nr 10, poz. 218), która stanowi
np. centrum życiowej działalności danego człowieka (znajdujące się w tej samej
miejscowości miejsce pracy, dom, rodzina i zamieszkanie wspólnie z małżonkiem).
Wystąpienie tych przesłanek łącznie pozwala przeciętnemu obserwatorowi na
wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem
działalności danej osoby fizycznej. Przyjmuje się, że do ustanowienia nowego
lub do utraty dotychczasowego miejsca zamieszkania niezbędna jest zmiana obu
przesłanek, tj. zerwania faktycznej łączności z daną miejscowością z
odpowiednim zamiarem. Oba momenty muszą zaistnieć kumulatywnie (zob. A. Wolter,
Prawo cywilne – zarys części ogólnej, Warszawa 1996, s. 180).
Oprócz zmiany miejsca zamieszkania może wystąpić także jego utrata. Wówczas
dana osoba nie tylko nie będzie przebywać w danej miejscowości, ale także nie
będzie miała już zamiaru stałego tam pobytu. W świetle art. 25 k.c. nie można
wykluczyć także takiej sytuacji, że określona osoba ma wielorakie miejsce
zamieszkania. Takim sytuacjom ma zapobiegać art. 28 k.c., zgodnie z którym
można mieć jedno miejsce zamieszkania. Zatem w przypadku wielorakiego miejsca
zamieszkania tylko jedna spośród wchodzących w grę miejscowości będzie mogła
być uważana za miejsce zamieszkania. Będzie to miejscowość, w której w
przeważającej mierze (w większym stopniu niż w innych miejscowościach)
koncentrować się będzie aktywność życiowa danej osoby (zob. Kodeks cywilny.
Komentarz. Tom I, pod redakcją K. Pietrzykowskiego, Warszawa 2002, s. 92).
Zameldowanie to nie zamieszkiwanie
Od miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. należy odróżnić miejsce
zameldowania na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i
dowodach osobistych. O miejscu zamieszkania decydują przesłanki faktyczne,
natomiast o zameldowaniu dokonanie określonych formalności. Zatem samo
zameldowanie się w danej miejscowości pod określonym adresem nie przesądza o
miejscu zamieszkania, jednakże czyni wysoce prawdopodobnym, że w miejscowości,
w której osoba fizyczna jest zameldowana, ma także miejsce zamieszkania. W
rzeczywistości zatem może zaistnieć taka sytuacja, że osoba fizyczna będzie
zameldowana w danej miejscowości, a fakt ten nie znajdzie odzwierciedlenia w
faktycznym przebywaniu w danej miejscowości z zamiarem stałego pobytu.
Osoby fizyczne, które nie mają na terytorium RP miejsca zamieszkania, podlegać
będą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych). Osoby takie podlegać będą obowiązkowi
podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium RP na podstawie
stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty
wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium RP. Przy czym w
dodanym art. 4a ustawy pojawił się zapis, że przy ocenie, czy mamy do czynienia
z ograniczonym czy też nieograniczonym obowiązkiem podatkowym, należy się
kierować umowami w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
Polska jest stroną.
Leszek Guzek
WARTO WIEDZIEĆ
Jeśli Polska nie podpisała z danym krajem umowy o unikaniu podwójnego
opodatkowania, przy określaniu obowiązku podatkowego znajdą zastosowanie
przepisy dotyczące miejsca zamieszkania.
Gazeta Prawna Nr 7/03 z dnia 10.01.2003
www.infor.pl/serwis.html?serwis=01&P180=I02.2003.007.000000600&krok=A
|
, a przeciez nikt nie uwzglednia drozszego zycia w UK(oczywiscie sa diety, ale 30diet w ciagu roku-to jakas kpina). US policzy nam tak jakbysmy te pieniadze 'zarobili' przy o wiele nizszych kosztach zycia i to mnie martwi.
