Forum dyskusyjne

Mozesz tez poprosic o tlumacza, jak boisz sie, ze nie zrozumiesz wszystkiego. Tez jest za darmo, tylko moze sie okazac, ze trzeba troche wtedy poczekac na wizyte.

Gabryska przepraszam cie bardzo dziewczyna ma problem a ty zachowujesz sie jak stara dewota krytykujesz ja ,nie zawsze jest tak ja w wenezuelskich filmach jesli nie masz ochoty udzielic jej pomocy przynajmniej jej nie krytykuj ...... Kasia nie martw sie wszystko bedzie dobrze wiem ze to nie przyjemna sprawa ale sie ulozy pozdrawiam cie glowa do gory sylwia

Widze ze Maja66 grzecznie sie poszyla lub podszyl pode mnie.Nawet zdjecie mi wziol/wziela.Zdaje sie ze z tym trzeba cos zrobic solidnego.

Również trzymam kciuki , aby wszystko Ci się ułożyło Zobaczysz jeszcze wszystko Ci się ułoży, przecież masz 2 wspaniałaych dzieci i musisz dla nich dać rade. Przykro mi że Cie to spotkało, ale najlepiej ić do swojego GP i poproś o tłumacza jak z Twoim angielskim nie jest dobrze. GP napewno Ci pomoże .
Pozdrawiam

Maya66 - konto zostało zablokowane.

Dziekuje za tak szybka reakcje.A mozna sprawdzic kto to?

kasiaplock:piszesz, że musisz wracać do Polski, bo tu nie masz z czego żyć. A w Polsce będziesz miała?Nie wiem w jakim wieku są twoje dzieci ale z zasiłku rodzinnego to w Polsce się wyżyć nie da. Jeśli zdecydujesz się urodzić dziecko to becikowe starczy ci na wózek. Po za tym do pracy w ciąży cię raczej nikt nie przyjmie. W Anglii natomiast samotnej matce jest dużo łatwiej. Dlatego na poważnie i bez emocji podejmowałabym decyzję o usunięciu dziecka. Nie pisałabym w tym poście gdybymym sama nie była w podobnej sytuacji. Co prawda ani ja ani mój mąż (przynajmniej nic mi na ten temat nie wiadomo) na "lewo" nie poszliśmy ale kiedy mieliśmy dwójkę dzieci i 6 lat stażu małżeńskiego na karku okazało się, że jestem w ciąży a między nami zaczyna być nieciekawie. Byłam załamana. Różne myśli chodziły mi po głowie z aborcją włącznie. Myślałam, że zwarjuje. Dwoje dzieci, trzecie w drodze, żadnego oparcia w rodzinie a ja nie miałam zamiaru tkwić w tym związku. Z drugiej strony pomyślałam sobie, że jeśli mam 2 dzieci(wtedy miały 6 i 4 lata) i do tej poradziłam sobie z ich wychowaniem ( mąż nie pomagał mi przy dzieciach)to poradze sobie i z trzecim. Poza tym bardzo chciałam mieć córeczkę i nigdy bym sobie nie wybaczyła gdybym usuneła ciążę i okazałoby się, że to była dziewczynka. Wiem, że nie wiedziałabym pewnie jaka jest płeć dziecka ale dręczyłoby mnie to do końca życia. To były dwa argumenty które przemówiły mi do rozsądku i wpłynęły na moją decyzję o kontynuacji ciąży. Wyobraż sobie teraz moją minę kiedy idę na USG i lekarz się mnie pyta czy mam już dzieci i czy mam zielone pojęcie co widać na monitorze. Słysząc że mam już dzieci i niejednokrotnie oglądałam je na USG skierował monitor w moją stronę prosząć o dokładne przyjrzenie się na obraz. Wybałuszyłam oczy ale czegoś takiego jeszcze nie widziałm. Widząc moje zdziwienie oznajmił mi pokazując palcem, że to jest moja jedna córka a to druga - też chyba córka. Tu powinnam zostawić długą przerwę...... bo świat rozleciał mi się na kawałki.
Związek w rozpadzie, dwoje dzieci i następna dwójka w drodze. Extra. Żyć nie umierać. Na aborcje za późno a gdyby nawet, to po tym co zobaczyłam nie mogłabym pozbawić swoich dzieci życia.
Tydzień po cesarce dostałam zapalenia otrzewnej, straciłam przytomność i znów wylądowałam na stole operacyjnym. Lekarze stwierdzili, że za 2 godziny nie uratowaliby mnie. Te cztery godziny które leżałam na stole to był "kubeł lodu" dla mojego męża.
Teraz stuknęło nam 16 lat jak jesteśmy razem. Nasze bliżniaczki (dwie córki) mają 10 lat i nie wyobrażam sobie żeby mogło ich nie być. Mąż jest od 2 lat w Anglii. W tym roku wziął do siebie młodszego syna. My żyjemy na walizkach i latamy z dziećmi w tą i z powrotem aby mieć jak najczęstszy ze sobą kontakt.

Napisałam to, nie po to aby cię przekonywać co masz zrobić ze swoim życiem ale po to byś takie decyzje podejmowała bez emocji. Ja swojej decyzji ani minuty nie żałowałam. Rozważ wszystkie za i przeciw. Poważnie zastanów się nad utrzymaniem ciąży ale wtedy doradzałabym pozostanie w Anglii ze względu na lepsze warunki socjalne dla matek. Już widzę, jak mnie będą atakowąć co poniektórzy, że następny darmozjad ale wisi mi to. Ja jestem z dziećmi w Polsce i oprócz child benefit nie pobieram żadnych zasiłków w UK. Ty też nie zwracaj na to uwagi. Ty i twoje dzieci są dla ciebie najważniejsze. Myślisz sobie pewnie, że łatwo jej gadać bo nie jest sama. Wierz mi, że żeby utrzymać czworo dzieci mąż zasuwa całymi dniami w Anglii a ja w Polsce. Mimo to i tak nam się nie przelewa. Ale od kiedy on tam jest ja nie martwię się jak wykąbinować 2 tysiące zł co roku na podręczniki dla 4 dzieci. Wcześniej martwiłam się czy starczy mi na mleko dla maluchów.
Wiem, że świat ci się wali w tej chwili i jutro też będzie ci się jeszcze walił. Weż się w garść i nie podejmuj pochopnych decyzji. W twoim przypadku będzie nieodwracalna.
Nie wiem jak ułożą się się stosunki z twoim mężem ale nie zapominaj o tym iż nawet jeśli się rozstaniecie to on nadal jest ojcem dwójki waszych dzieci i przynajmnie finansowo powinien cię wspierać. Jeśli nie to zawalcz o to na drodze prawnej. (Wzięłam tu pod uwagę najgorszy scenariusz dotyczący waszego związku czego nie mniej mi za złe).
Jeśli będziesz miała jakiś problem to napisz. Tu na forum jest tylu fajnych ludzi którzy gotowi są chociażby wesprzeć dobrym słowem a niejednokrotnie doradzić i jak trzeba to pomóc.
Ja codziennie czytam posty, jednak nadmiar obowiązków (praca i dzieci)nie pozwalają mi zbytnio się udzielać, aczkolwiek koło twojego postu nie mogłam przejść obojętnie.
Długo jesteś w Anglii? Masz tam znajomych? Możesz mieć w kimś oparcie? Głupie pytanie, jakyś miala to nie pisałabyś na forum.
Poczekaj parę dni niech emocje opadną, przytul swoje dzieciaczki a napewno przyniesie ci to ukojenie. Ja jak jest mi źle to sadzam koło siebie swoje dzieciaki i mimo iż najstarszy ma prawie 17 lat to nie ma dla mnie nic lepszego na "zrąbaną" psychikę jak przytulić ich do siebie i poprostu pomilczeć.
Ten kto ma conajmniej troje dzieci wie o czym pisze.
A może jak już będziesz to wszystko miała za sobą to wybierzesz się na spotkanie forumowiczów? Ja niestety nie wiem czy będę w tym czasie w Anglii. Wiem, że to odległy termin ale wydaje mi się iż twoja "rozpacz" ma swoje powody w tym iż sama zostałaś z problemem. Przecież nie wyjdziesz na ulice i nie zaczniesz krzyczeć i wydzierać włosów z głowy a chyba na to masz ochotę. Wyrzucić z siebie to wszystko i najlepiej jakby się dało to cofnąć czas.......
Ale się rozpisałm. Wybacz jeśli cię czymś uraziłam ale wydaje mi się, że ty w aborcji widzisz jedyne rozwiązanie. Ja na swoim przykładzie wiem, że środki do życia to rzecz nabyta i każda moneta wygląda tak samo. Dziecko natomiast jest zawsze tylko to jedno, jedyne .....

[ Ostatnio edytowany przez: Netta6 09-11-2007 00:53 ]

Netta, twoj list sciska za serducho, podziwiam za wiare, wytrwalosc, optymizm i chec niesienia pomocy innym. wracajac do glownego tematu chce napisac ze jestem samotna mama, mam dwojke radosnych dzieciaczkow i po pierwsze na twoim miejscu bez wzgledu na to czy faktycznie jestes w ciazy czy nie, nie ucieklalabym do Polski, to nie jest rozwiazanie problemu, z dwojka czy trojka dzieci tu bedzie ci o wiele latwiej. poza tym usuniecie ciazy to czesto decyzja pod wplywem stresu, nieprzemyslana,, poparta strachem o przyszlosc, o to co powiedza inni, co powie rodzina, jak sobie sama poradze itd. itp. nie tym powinnas sie kierowac, netta ma racje zastanow sie, nawet 10 razy przemysl to wszystko, mozesz juz teraz zarejestrowac sie do lekarza i oczekujac na wizyte wciaz sie zastanawiac. ciezko mi podpowiedziec ci cos konkretnego bo nie znam szczegolow twojej sytuacji pewnym jest ze jestes zagubiona i wszystko wali ci sie na glowe. nie poddawaj sie, czlowiek w klopotach zawsze mysli pesymistycznie, porozmawiaj z kims kto pomoze ci spojrzec na cala twoja zyciowa sytuacje z innej strony, tej ktorej ty teraz nie dostrzegasz. jesli tylko moge w jakikolwiek sposob pomoc,odezwij sie , moje dane na gg i e-mail sa na moim koncie.
pozdrawiam cie i zycze ci jak najlepiej i pamietaj ze bez wzgledu na to jaka podejmiesz decyzje; nie zostaniesz sama jest wiele osob ktore pewnie z checia ci pomoga.
pamietaj nie ma rzeczy niemozliwych a kazdy dzien poterafi zaskoczyc czyms wspanialym. glowa go gory

Netta podziwiam Cie. Rowniez uwazam ze nie powinnas wracac do Polski i mysle ze dasz sobie rade. Przemysl jeszcze raz swoja decyzje. Jak napisala Netta: "dziecko jest jedno, jedyne" My zawsze wesprzemy

czy to aby nie jest jakas prowokacja? a my tu Dobre Dusze oplakujemy jej sytuacje, chcemy pomoc a moze ona ma teraz niezla jazde!

zgadzam sie co do opini, ze nalezy myslec zanim sie cos zrobi. mnie osobiscie nie zawsze wychodzi i mimo ze jestem za aborcja (mamy prawo decydowac o swoim ciele i zyciu.. juz nie raz na ten temat byla dyskusja) ale to jest ostatecznosc, trzeba myslec o tym zanim sie do lozka z kims pojdzie..
nie interesuje mnie czy zdradzila, czy nie bo maz i tak odchodzi.. boli mnie tylko niedouczenie wielu mlodych polskich dziewczyn. powiem,ze tez balam sie i wstydzilam isc do ginekologa po tabletki (bo wiemy ze inaczej to jest tam a inaczej tu - ja juz wiem swoje ;)) wiem,ze nie chce miec dzieci wiec uwazam!!

a jesli sytuacja juz jest taka to innego sposobu nie ma. musisz isc do swojego lekarza.