Światowy Dzień Kota i nasze sierściuchy

A oto kilka kotów naszych forumowiczów :)

Nuśka: Arnold ma 3 lata. Najbardziej kocha moją najstarszą córkę. Chodzi za nią jak pies :) Kiedy się przeprowadziliśmy do domu, zaczął uciekać do ogrodu i dalej. Stoczył wiele walk z lokalnymi kocurami, często wracał cały poharatany. Teraz jest szefem na ulicy, jest grubaśny, z długą sierścią. Lubię go, ale on mnie ignoruje totalnie. Wolałam go kiedy był taki jak na zdjęciu.

Nie z tej bajki: Doris i Daisy - to dwie 10-miesięczne łubuziary. Daisy jest spokojniejsza - uwielbia Igora, zawsze ładuje mu się do łózka i ociera się o wszystko dookoła. Doris to pani niedotykalska - pogłaskać ją można tylko wtedy, kiedy ona ma na to ochotę. A ma zwykle w środku nocy - przyłazi mi do łóżka, mruczy, miauczy nad uchem i nie interesuje jej, że jest np 3 rano - głaskać i koniec ;-)
Obie tak wariują wieczorami, ze czasem mam wrażenie, ze mam w domu dwa małe słonie, a nie koty - schody to ich ulubione miejsce gonitw. Obie regularnie znęcają się nad psem - jeśli one śpią na łóżku, a on się tylko zbliży, dostaje w pysk i nie pozostaje mu nic innego, jak wrócić na swój materac :-)

Dwunasty: Kajko i Kokosz, zwane również potocznie sierściuchami wrednymi. Reagują również na wołanie: gnojki żarcie!!! Mieliśmy „Angola” (kot nad kotami), niestety zginął i pojechałem kupić żonie innego na pocieszenie. Siedziały te dwie pokraki w zimnym sklepie w klatce (koniec grudnia), wtulone w siebie, to trzeba było kupić dwa. Do dzisiaj się śmieję jak myślę że za dwa zwykle czarne szczuro-dachowce musiałem zapłacić, a nie mnie dopłacano. W Polsce się nie przyznaję iż za dwa koty zapłaciłem prawie 500 zł heheh. No ale są, i co dziwne cieszą się jak mnie widzą ( czasami). Pewnie wiedza że wydać ich nie wydamy już ( nikt nie chciał), a do lasu daleko ;)

 

Przeczytaj opowiadanie - Z pamiętnika kota Fredka