• 
• 
• 
• 

Goniec

Poddany Ubu Króla

Wysłany dnia 2007-11-27 08:16:46

– „Kasa, rasa i masa”, takie przysłowie sobie ukułem. Streszcza całą świadomość, jaką sobie tu narzuciła większość Polaków – wykłada swoje poglądy Michael. – Po pierwsze, przyjechali dla kasy i nie chcą niczego więcej, ani się nauczyć, ani poznać, ani wchłonąć. Zarobić, przetrwać i wrócić. Po drugie, rasa – to ich system obronny przed całym tym światem, który zwalił im się na głowę jak tu przyjechali i nie potrafili się w nim odnaleźć. Każdy chce się czuć dobrze w nowym środowisku, ale „nasi” wolą poczuć się lepiej, odrzucając „obce”, zamiast męczyć się z jakąś integracją. No i masa, bo się kotłują we własnym polskim grajdole, nawet nie próbując się z niego wydostać.
– Co ja mam z nimi wspólnego?

Przyciasny polski gorset
Michael nie może powiedzieć jednym słowem, czemu chce się zrzec obywatelstwa. Mówi, że zostanie tu na zawsze, że w polskim gorsecie tutaj i teraz, jak zresztą zawsze, jest mu za ciasno. Musi jeszcze poczekać na szansę stania się obywatelem brytyjskim.
– Ludzie oceniają cię po tym, co robisz i skąd jesteś – tłumaczy. – Może jestem idealistą, ale nie chcę, żeby inni mówili o mnie „to jest gość z Polski”, bo to niesie ze sobą różne skojarzenia, także te złe, z którymi za żadne skarby nie chciałbym być utożsamiany.



Nie chcę słyszeć, że na pewno jestem hard working, tylko dlatego, że jestem z Polski. Nie chcę słyszeć „ziomal” od koleżki, z którym mnie nic nie łączy oprócz miejsca pochodzenia. Coś we mnie takiego siedzi, może to ten punkowy anarchizm, że gdybym był na przykład Czechem albo Belgiem, to pewnie też nie chciałbym nim być.

Konsulat RP w Londynie twierdzi, że przypadki zrzeczenia się obywatelstwa, te doprowadzone do końca, są bardzo rzadkie. W tym roku był jeden. Jednak coraz więcej ludzi przychodzi i pyta, jak przestać być Polakiem.

– Takie przypadki można podzielić na trzy grupy – mówi wicekonsul, Justyna Januszewska. – W pierwszej są osoby, które myślą, że nabywając obywatelstwo innego państwa, muszą zrzec się wcześniejszego. Po wyjaśnieniu, że swobodnie można funkcjonować z podwójnym obywatelstwem, rezygnują z dalszych działań. Druga grupa to osoby, które wyemigrowały na stałe i rezygnują z obywatelstwa polskiego z powodów praktycznych, na przykład, żeby nie podlegać pod dwa systemy prawne i podatkowe. Jest wreszcie trzecia grupa. To osoby, które przestały być zainteresowane utrzymywaniem kontaktów z ojczyzną, nie podoba im się czy przeszkadza polskie obywatelstwo, mają do tej decyzji jakiś osobisty stosunek.

Michael pewnie znajdzie się w tej trzeciej przegródce. Zna procedurę – wniosek do Prezydenta RP, dołączony akt urodzenia, życiorys, powody podjęcia decyzji. – Będzie porządnie umotywowana – mówi. – Gdybym musiał napisać do kogoś innego, kogo poglądy nie są mi tak obce jak tego prezydenta, miałbym może większy problem. Dlatego będzie mi się łatwiej pisało.

Dopóki nie zostanie obywatelem Wielkiej Brytanii, dopóty nie złoży wniosku. Bezpaństwowcem, jak kolega ze studiów, raczej być nie chce. Ale Polak też w nim wygasł. – Raz na zawsze – deklaruje!

Adam Skorupiński, Goniec Polski

• Strony:
• « Poprzednia
• 1
• 2
• 3

Dodaj do:

Dodaj swój komentarz

Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować artykuły.
Zaloguj się lub zarejestruj!

Komentarze (4)

• Strona główna
• Dodaj do ulubionych
• Ostatnie komentarze
• Do góry ^